Dziękuję że rok 2011 już za nami. Rok ostatnich wzlotów mistrza Małysza i rok lądowania kapitana Wrony. Jaki był… Taki jak kilka poprzednich: dla jednych zły, dla innych dobry.

Podobno rok kryzysu. Kryzysu, który zrodził się przez spekulantów i jest przez tych samych spekulantów nakręcany i będzie też w 2012.
Kryzys panuje też w branży telewizyjnej. Oglądam „Sylwester z Polsatem”, który to organizowany jest w Warszawie. I szczerze, to mam nadzieję, że jednak nawet złotówka z budżetu miasta nie poszła na ten kicz. Nie chcę się powtarzać, za artykułem ze strony stołecznej Wyborczej, ale niestety to co widać w telewizji – i pewnie ma miejsce tam, gdzie niedawno jedni chcieli kamieniami i metalowymi kratami przekonać innych, że ich racja jest lepsza – ociera się o granicę kiczu, masówki i marnej tragedii.
O ile wykonawcy dają radę i dlatego to oglądam, to z prowadzącymi jest już gorzej. Po jaką cholerę na jednej imprezie ośmiu prowadzących: młody aż do śmierci Ibisz, znane z tego że są znane Cichopek, Popielewicz, Sykut, lekko zużyta Młynarska, wyrwany z kabiny komentatorskiej Borek, nie mający nic wspólnego z muzyką rock Maciej Rock i jedyny trzymający poziom Dowbor. Do tego dochodzą Mariusz Kałamaga i Paweł Pindur z Łowców.B, którzy jako jedyni od początku do końca potrafią się odnaleźć na takiej imprezie i wystarczyło by, żeby ten duet poprowadził sylwestra, a nie podstarzałe i wymięte już „gwiazdki” z Polsatu. I jeszcze co tam robi ten biedny Marek Magiera. Ja wiem, że to jego stacja, ale na miłość Boską (tak, wiem, że nie wolno) czy On musi się zniżać do poziomu reszty polsatowskiego średniactwa prowadzącego ten koncert. Panie Marku, wracaj pan do siatkówki, bo tam pana miejsce i to bardzo dobre miejsce.
Ja nie wiem, czy pierwsza ósemka dostała od prezesa Polsatu nakaz na wymyślenie najgłupszego tekstu między występami kolejnych muzyków, bo wręcz prześcigają się w gadaniu takich bredni, że aż uszy więdną i człowiek ma ochotę rzucić czymś w odbiornik TV z nadzieją, że w jakiś magiczny sposób ten przedmiot przedostanie się na pl. Konstytucji i trafi tę grupkę wzajemnego niezrozumienia. Bo przecież wiadomo, że jak zgasną światła i kamery, to niektórzy z nich by się na wzajem pozagryzali.
Może kiedyś ktoś pójdzie po rozum do głowy i organizując koncert, który ma być najlepszym w Polsce poprowadzą go osoby, które mają do powiedzenia coś mądrego, a nie tylko pierdzielą nie do końca wiadomo o czym. Bo jeżeli ma być kolejny koncert miejski taki jak ten to będzie porażka.

A z okazji nowego roku 2012 życzę:
- memu miastu Warszawie – zmiany ludzi na głównych stołkach w Ratuszu miejskim, bo kolejny rok z kapitan HGW skończy się całkowitym zatopieniem niektórych ważnych dla tego miasta instytucji, które obecnie obecne władze olewają jak pies, który tydzień nie był wyprowadzony na spacer olewa pierwsze napotkane drzewo na spacerze.
- mieszkańcom Warszawy – uśmiechu i radości z tych wszystkich głupot i debilizmów, które serwują nam niemal co dzień Ratusz i decyzyjni w nim urzędnicy.

Wesołego 1 stycznia i wszystkich kolejnych dni.

Ja trzymam kciuki za mieszkańców Gąsek. Zaś jeżeli PGE nie może znaleźć sobie dogodnego miejsca na elektrownię to proponuję wykorzystanie tego co już i tak zostało przygotowane kiedyś pod elektrownię. Czyli Czarno… przepraszam, Żarnowiec.

Zaś wszystkim, którzy chcą być na bieżąco z informacjami z tego tematu polecam te oto strony na FB:
1) STOP ELEKTROWNI ATOMOWEJ w Gąskach
2) GĄSKOBYL – Atomowi w Gąskach mówimy NIE

Mamy 16 zespołów podzielonych przed losowaniem wg. rankingu na cztery koszyki.
Koszyk 1: Polska, Ukraina (te dwie drużyny – wiadomo, gospodarze i nie rozstawieni w koszyku za ranking), Hiszpania, Holandia.
Koszyk 2: Niemcy, Włochy, Anglia, Rosja
Koszyk 3: Chorwacja, Grecja, Portugalia, Szwecja
Koszyk 4: Dania, Francja, Czechy, Irlandia.

Wiadomo już, że Polska będzie w grupie A, zaś Ukraina w grupie D. Reszty nie wiadomo, ale można sobie poobstawiać kto z kim zagra. Ja obstawiam tak:

Grupa 1: Polska, Niemcy (bo tak po prostu musi być), Chorwacja, Czechy
Grupa 2: Hiszpania, Anglia, Portugalia (żeby były derby Półwyspu Iberyjskiego), Irlandia (żeby były derby Wysp)
Grupa 3: Holandia, Włochy, Szwecja, Francja (żeby się Francuzi na Włochach odegrali)
Grupa 4: Ukraina, Rosja (żeby Rosja dostała łupnia od Ukrainy), Grecja, Dania.

EDIT (2 grudnia 13:00): Czyli wiadomo, że moje typowania się nie sprawdzą, albo sprawdziły się w dużym stopniu, ale dla „pseudolosowania” w sport.pl: http://www.sport.pl/video/12,98305,10746558,Losowanie_Euro__Trafilismy_najlatwiejsza_grupe_.html

Jedna rzecz na wstępie: w grafice z miastami-gospodarzami E2012 powinien być nagłówek: HERB LOGO, a nie HERB LOGOTYP (bo logotyp jest tylko w przypadku Poznania [chociaż też jest złożone z logotypu i hasła firmowego], zaś katowickie i wrocławskie jest logo, na które składa się sygnet i logotyp). Tak mnie przynajmniej uczyli

A teraz bardziej merytorycznie. Artykuł powyższy jest interesujący i zwraca uwagę na ważną sprawę (nie powtarzam się za treścią artykułu… chyba nie) w kontekście zarówno organizacji na każdym jej szczeblu – zarówno w ZG jak i każdym KU. Mam na komputerze pokaźną kolekcję grafik z herbami klubów piłkarskich i gdy zaczynałem swoją przygodę z AZS-em zacząłem tworzyć analogiczną z herbami/logami KU/KŚ/KSportowych AZS.
I o ile z najpopularniejszymi AZS-ami (jak chociażby ligowców z Olsztyna, Poznania, Gorzowa czy Koszalina) nie było ZAZWYCZAJ problemów to przy innych AZS-ach wiać było duże rozbieżności w portalach sportowych. Na przykład AZS Politechniki Warszawskiej (zarówno KU jak i Sp. Akcyjna) według liderów internetowych serwisów sportowych w Polsce w przeciągu ostatnich paru lat miał barwę: oliwkową, czarno-szarą, i wiele odcieni zieleni zaczynając od lime na seagreen kończąc. I taka dowolność wynika najczęściej z niewiedzy dziennikarzy co do całej struktury AZS-owej i wrzucenia wszystkich AZS-ów do jednego worka i zrobienia z nich totolotka: gdy piszemy o jakimś AZS-ie to losujemy logo i które wylosujemy to wstawiamy. Niestety nie zawsze jest to wina lenistwa żurnalistów, ale także braku jasnego usystematyzowania tej sprawy w AZS-ie.


Jeżeli mam wyrazić swoje zdanie (do czego nawołuje artykuł), to zacznę od nawiązania do historii. William Karol Henneberg startując w 1922 roku „w konkursie na znaczek AZS” (cytat z książki „Pół wieku AZS 1908-1958″) stworzył „znaczek” dla całego AZS-u (który był wówczas przecież zdecydowanie mniejszą i trochę inaczej zhierarchizowaną organizacją niż obecnie). Kolor w tle białego gryfa chyba nie został do końca wówczas określony, dzięki czemu istniejące przed II WŚ ośrodki wybrały sobie takie a nie inne kolory dla siebie: Warszawa – zielony, Kraków – czarny, Poznań – niebieski etc. etc. Potem przyszła wojna, a po wojnie rok 1949, który przyniósł Zrzeszenie zamiast Związku i kolor zielony, jako „jedyny słuszny” dla tła gryfu. Socjalistyczno-komunistyczna słuszność – to jedno, historia i tradycja barw – to drugie. Jednak wiele powstających klubów i ośrodków w latach 50. i późniejszych „poszła na łatwiznę” i nie wyszukiwała sobie nowych kolorów, a obierała zielony jako kolor w „znaczku”. I tu jest całe źródło bałaganu, jaki mamy dziś. Gdy paręnaście lat temu AZS przechodził reorganizację można było pomyśleć o wprowadzeniu gdzieś zapisu, że każde środowisko (ile ich mamy… 16/17…) legitymuje się „znaczkiem” z innym kolorem w tle białego gryfa, przy czym tradycyjne ośrodki pozostają przy swoich barwach o ile ich kolory nie są zbyt do siebie podobne (taka sytuacja nie występuje w zasadzie wśród tych najstarszych ośrodków), zaś kluby sportowe / kluby uczelniane istniejące w danym województwie / należące do danego środowiska muszą używać wyłącznie „znaczka” takiego jak dane środowisko lub w przypadku modyfikacji kolorem dominującym musi być kolor ze „znaczka” środowiska. To tyle odnośnie koloru i historii.
Jeżeli chodzi zaś o samą formę „znaczka” to mam mieszane uczucia. Z jednej strony to przez te wszystkie lata „znaczek” stał się wizytówką organizacji i szkoda byłoby go drastycznie zmieniać. Ale z drugiej strony czas idzie do przodu, zmieniają się też pewne zasady rządzące tym światem i maksyma „Nie to ładne, co ładne, ale co się komu podoba” w dobie pieniądza ma zastosowanie jak nigdy. Wiele osób – raczej luźno związanych z AZS-em – powie bowiem, że „znaczek” (przyczepiłem się do tego określenia, ale tak mi wygodnie) jest już lekko archaiczny i nie jest tak „fajny” jak chociażby logo/herb jakiegoś zespołu z ekstraklasy koszykówki (weźmy na przykład nowy herb/logo klubu Trefl Sopot) czy siatkówki (Skra Bełchatów) i potencjalny inwestor może się zainteresować ciekawszym graficznie logiem/herbem Trefla czy Skry.

No i właśnie. Na jednej szali mamy nowoczesność, na drugiej zaś tradycję. Było już kilku speców, którzy udanie swatali jedno z drugim. Jednak większość z nich tworzyła bardziej przestrzennie – kościoły, pałace i inne budynki użytkowe. Więc jeżeli się brać za modyfikowanie „znaczka” AZS-u to trzeba by to zrobić z głową, by nie wyszedł z tego jakiś potworek.
Można też ograniczyć się do innego rozwiązania. Każdy klub mógłby mieć zupełnie dowolny herb/logo, pod warunkiem, że widoczną i integralną częścią nowego herbu/logo będzie tradycyjny „znaczek” w kolorystyce danego środowiska AZS-u lub chociażby równie charakterystyczny napis „ASZ”, który jest w „znaczku” – również w kolorystyce odpowiedniego środowiska. Coś na wzór tego widzimy na przykładzie logo AZS Politechniki Warszawskiej, gdzie „znaczek” historyczny obudowano oryginalną granatowo-zielono-białą tarczą (która okazała się na tyle ciekawa, że aż PBS Jurand Ciechanów, za sprawą grafika z Polskiego Banku Spółdzielczego – głównego sponsora, naruszył prawo autorskie i dokonał ewidentnego plagiatu logo AZS PW w swoim „nowym” logo).

Pomysł tego rodzaju połączenia wymagałby pewnie mimo wszystko ograniczenia dowolności, ale tradycja by została zachowana i nowoczesność by się pojawiła. Można by przy tym wzorować się nie tylko na logo AZS PW, ale np. też na logo FK Chimki czy Szynnika Jarosław, gdzie elementem całego logo jest herb miejski.

Jestem więc umiarkowanym przeciwnikiem takiej modyfikacji, jak ma to miejsce np. w przypadku logo koszykarzy AZS Koszalin, które ma niewiele wspólnego ze „znaczkiem” AZS-u.

Jako swego rodzaju suplement grafika zbiorcza:
kolumna 1 – loga/herby klubowe z zachowaniem „znaczka” w tradycyjnej formie jako elementu logo/herbu;
kolumna 2 i 3 – loga/herby klubowe zmodyfikowane w różnym stopniu, jednak z zachowaniem elementów charakterystycznych – gryfa lub liter „ASZ”;
kolumna 4 – loga/herby stworzone od podstaw i nie mających nic wspólnego ze „znaczkiem” AZS-u. Tego właśnie nie kupuję (no może poza AZS UMCS Lublin Futsal Team, bo Pumba w miejscu gryfa budzi u mnie zawsze pozytywny uśmiech);
kolumna 5 – loga/herby klubów sportowych AZS-AWF, jako tych rządzących się trochę innymi prawami niż zwykłe KU.

Nie, nie będzie o piłce nożnej, chociaż akurat szkółka FCB działa też na Bemowie. Będzie o czymś co pojawia się w powieści „Cień Wiatru” Carlosa Ruiza Zafona, której to powieści akcja toczy się w Barcelonie i co obecnie istnieje także na Bemowie. A tym czymś jest Cmentarzysko Zapomnianych Książek (CZK).
Najpierw trochę wprowadzenia w oparciu o „Cień Wiatru”. Daniel Sempere to główny bohater powieści, który trafia do niezwykłego miejsca: do „antykwariatu”, zapełnionego w całości takimi książkami, które nie są już nikomu potrzebne w domowej biblioteczce. W jego ręce trafia książka Juliana Caraxa o identycznym tytule, jaki ma ta, której jest bohaterem. Jak się później okazuje jest to ostatni na świecie egzemplarz książki tego autora, którą ktoś chce zniszczyć, podobnie jak pozostałe.
CZK nie jest w stolicy inicjatywą nową. Pod tą nazwą odbywa się już po raz trzeci, ale pierwszy na Bemowie. Poprzednie edycje, które odbyły się w Bibliotece Uniwersyteckiej zakończyły się ogromnym sukcesem. Tak twierdziły obie strony: organizatorzy i „mole książkowe”, które przygarniały książki.
Niestety po dwóch edycjach przyszedł czas na przeprowadzkę na ul. Szadkowskiego. Teraz jest znacznie skromniej, ale tylko jeżeli chodzi o miejsce. Z przestronnego mimo wszystko podziemia CZK przeprowadziło się do pawiloniku o powierzchni użytkowej zaledwie… 33 m². Może i mało, ale i tak jest od góry do dołu, od lewej do prawej pozastawiany pudełkami z książkami. Pewnie pojawią się głosy o sposobie przetrzymywania tych książek. Ale inaczej się nie da takiej ilości utrzymać w tak małym miejscu. A przy okazji wygląda to naprawdę kameralnie.
Takie miejsce jest na pewno wspaniałą inicjatywą, która pozwoli na ocalenie przynajmniej części woluminów od skończenia żywota na skupie makulatury i przerobieniu na… papier toaletowy. Bo każdy szuka czegoś innego i każdy z poszukiwaczy uzupełnia się nawzajem w poszukiwaniach tej jedynej książki.
Jedyne co może trochę odstraszać to ceny. Bilet normalny za jedno wejście to 30 złotych. Za tę kwotę dostaje się dużą torbę, do której pakuje się wyszukane perełki. I ile udźwigniesz i zmieścisz w torbie tyle wyniesiesz. Ale są też zniżki: 25 złotych dla uczniów, studentów i emerytów oraz osób, które przyniosą na CZK przynajmniej dziesięć książek, które chcą zostawić dla innych poszukiwaczy. Jeżeli przyjdzie się w dwie osoby i obie będą pakowały do jednej torby, druga płaci za wstęp tylko 5 złotych. Więc przy „dobrych wiatrach” dwie osoby mogą wejść do CZK za 30 złotych, czyli po piętnaście na głowę.
Cmentarzysko czynne jest od 12 listopada do… nie wiadomo kiedy. Aż się książki nie skończą, a na to się prędko nie zanosi.
Poniedziałek, Środa, Piątek: 12.30 – 19.00
Wtorek, Czwartek: 10.00 – 16.30
Sobota: 10.00 – 13.00
ul. Szadkowskiego 2 A

Ja wpadnę tam w przyszłym tygodniu (jak zdrowie pozwoli), ale parę razy „przez szybę” do CZK zajrzałem, dlatego też piszę co widziałem.

Węgrzy grali dziś mecz towarzyski z reprezentacją Liechtensteinu. Wygrali 5:0 po bramkach Priskina (10′ i 20′), Dzsudzsáka (76′), Komana (79′) i Feczesina (89′), ale nie wynik jest najważniejszy. Podopieczni Sándora Egerváriego zagrali na Stadionie Ferenca Puskása w Budapeszcie w koszulkach upamiętniających jednego z najlepszych piłkarzy w historii węgierskiego futbolu, Flóriána Alberta. Na koszulkach niemieckiego producenta pojawiło się zdjęcie zmarłego przed kilkoma dniami napastnika Ferencvárosi TC i reprezentacji Węgier. Jak to wyglądało można zobaczyć na zdjęciach tu i tu. Przy okazji ciekawostka. Na węgierskie koszulki powrócił po kilku latach przerwy w 2010 roku herb Węgier.